Południowe wybrzeże Libanu nie będzie już takie samo. W wieku 76 lat odeszła Mona Khalil, postać, która dla ochrony bliskowschodniej przyrody zrobiła więcej niż niejedna instytucja państwowa. Jej śmierć to nie tylko bolesna strata dla bliskich, ale przede wszystkim dla ekosystemu Morza Śródziemnego, o który walczyła przez ponad dwie dekady.
Symbol walki o przetrwanie gatunków
Przez blisko ćwierć wieku Khalil była niekwestionowaną strażniczką plaży w okolicach Tyru. To właśnie tam, w miejscowości Mansouri, stworzyła azyl dla żółwi zielonych oraz żółwi karetta. Jej dom nie był zwykłym budynkiem mieszkalnym – służył jako punkt obserwacyjny i centrum ochrony gniazd tych rzadkich gadów.
Dzięki jej nieustępliwości, fragment libańskiego wybrzeża stał się kluczowym punktem lęgowym w całym regionie. Khalil traktowała naturę z niezwykłą czułością, co podkreślają osoby, które miały okazję z nią współpracować w ramach działań ekologicznych.
„Mówiła o plaży tak, jakby była osobą. Miała silną więź z morzem i żółwiami. Była naprawdę oddana ochronie przyrody” – wspomina Hisham Younes, prezes organizacji Green Southerners.
Feralny atak i walka o życie
Historia Mony Khalil zakończyła się tragicznie w miejscu, które kochała najbardziej. Około dwóch tygodni temu jej dom stał się celem podczas izraelskiego uderzenia na południową część kraju. Mimo że 76-letnia aktywistka natychmiast trafiła pod opiekę lekarzy, odniesione rany okazały się zbyt poważne. Kobieta zmarła w szpitalu, stając się kolejną cywilną ofiarą eskalacji przemocy na Bliskim Wschodzie.
Polityczne deklaracje a rzeczywistość
Odejście „matki żółwi” nastąpiło w momencie, gdy region balansuje na granicy porozumienia i dalszej wojny. Choć oficjalne komunikaty wspominały o wypracowaniu rozejmu między Izraelem a Hezbollahem, sytuacja w terenie pozostaje dramatyczna i nieprzewidywalna:
- Teoretyczne zawieszenie broni miało zacząć obowiązywać w piątkowe popołudnie.
- W praktyce południowy Liban wciąż jest areną nalotów i ostrzałów artyleryjskich niszczących zabudowę.
- Armia izraelska tłumaczy kontynuowanie operacji koniecznością niszczenia infrastruktury organizacji proirańskich.
Nawet osobiste zaangażowanie amerykańskiej dyplomacji i apele o wstrzymanie ognia nie zapobiegły tragedii w Mansouri. Dla unikalnej libańskiej przyrody i jej najbardziej oddanej opiekunki, polityczne wysiłki o pokój przyszły zbyt późno.
